We leven in een land waar de rijken rijker worden, waar de werkloosheid enorm is, waar de lonen van de meeste werknemers, ondanks het indexering mechanisme, nog steeds in reële termen dalen, waar het werk steeds schaarser wordt , waar één op de zeven arm is, waar sociale ongelijkheid zich meer en meer uitbreidt in de scholen, waar veel mensen wachten op sociale woningen, waar de openbare dienstverlening verzwakt omwille van de bezuinigingen en privatiseringen ...
alle werknemers de handdoek in de ring gooien. En ze plotseling besluiten te stoppen met werken en hun bazen zelf de handen uit de mouwen moeten steken aan de huidige loon barema’s.
Om te laten zien dat zelfs het hebben van een baan vandaag niet betekend dat men vrij van onzekerheid is. En dat de verarming van velen ten behoeve van een economisch dogma geen vooruitgang voor de mensheid is. En vooruitgang de uitputting van alle grondstoffen niet rechtvaardigt (zowel van werknemers als de natuurlijke grondstoffen op onze planeet). Misschien zou er dan twee keer worden nagedacht vooraleer men weigert te onderhandelen. Misschien zou men dan meer open staan voor dialoog. Misschien zou de regering dan haar visie herzien.
Zou dit geen goede zaak zijn?
Onverantwoordelijke bedrijven het land verlaten. Dat ze België verlaten omdat de fiscale aantrekkingskracht, de fiscale optimalisatie en zijn neveneffecten niet meer mogelijk zijn en het niet langer toegestaan is om met de wetten te spelen om zo weinig mogelijk belastingen te betalen. En stel dat de grote fortuinen (nog nooit zo rijk geweest sinds de armoede terrein wint) op dit zelfde moment vertrekken ... en zo hun nationaliteit verliest. Een goede zaak want uiteindelijk zijn wij de 99%: we zouden moeten komen tot een herverdeling op een gezonde basis, solidair en verantwoord.
Is dit niet wenselijk?
de huidige sociale bewegingen de jongeren inspireert om meer betrokken te worden, om na te denken over de toekomst van iedereen, om in hun leven terug betekenis te vinden. De kans om terug vat te krijgen op het leven zal weer hoop geven aan degenen die niet langer geloven in het huidige systeem. De geschiedenis en ervaring leren ons dat de sociale strijd ons steeds geholpen hebben om vooruitgang te realiseren.
We moeten het laten.
bedrijven evenveel belastingen betalen als burgers en nadenken over het feit dat, bijvoorbeeld, zij die aanzienlijke winsten behalen vaak slechts getaxeerd worden aan een belastingtarief van minder dan 10%.
Wat zouden we kunnen doen met deze rijkdom?
de maatschappelijke participatie van iedereen zich niet beperkt tot het carrière maken, dat het werk slechts één facet is van de vele aspecten die deel zijn van ons bestaan en het aantal beschikbare banen gelijk wordt verdeeld over iedereen. Loonverschillen niet meer mogelijk zijn en, ieder een zelfde aantal uren per week werkt. Misschien zal dan de waarde van het concurrentievermogen zijn betekenis verliest en het daadwerkelijk mogelijk worden om langer te leven, en onder omstandigheden die de moeite waard zijn.
We moeten het laten.
Omdat we dingen te ver hebben laten komen, omdat we vasthouden aan het status quo, terwijl hervormingen essentieel zijn geworden. Hervormingen die zouden betekenen dat iedereen moet meedoen, inbegrepen de multinationals die nu vrijwel geen belastingen betalen.
Is dit niet wenselijk?
Stel je voor dat de Staat solidariteit ondersteunt, dat niemand bang moet zijn om zijn baan te verliezen, en hoofd moet bieden aan onzekerheid en eenzaamheid. Want wij zijn de 99% die in staat zijn om een nieuwe wereld uit te vinden. Niet in onze verbeelding, maar in de realiteit. Nu.